fotoprezentacje

Wystawa podsumowująca szóstą edycję Fotoprezentacji już otwarta

2011-12-19T23:49:00.000-08:00

W sobotę otworzyliśmy wystawę "Nowy Port" Julii Staniszewskiej i Piotra Bekasa.

Można ją oglądać codziennie do 4 lutego 2012, w godzinach 11:00 - 16:00 w Starej Kordegardzie w Łazienkach Królewskich.

Serdecznie zapraszamy.

zdjęcia: www.michaldabrowski.com

Julia Staniszewska i Piotrek Bekas 'Nowy Port'

2011-12-08T08:47:00.000-08:00

fot. Julia Staniszewska / Mikołaj Łoziński

Julia Staniszewska i Piotek Bekas w okolicach Portu Praskiego.

Zdjęcia już zrobione.

Pracujemy nad wyborem fotografii na wystawę.

Za tydzień, 17 grudnia o godz.17:00 zapraszamy Was na wernisaż projektu "Nowy Port" do Starej Kordegardy w Łazienkach Królewskich.

Zapraszamy na wystawę podsumowującą szóstą odsłonę projektu Fotoprezentacje

2011-12-05T08:30:00.000-08:00

Towarzystwo Inicjatyw Twórczych "ę" / Fotoprezentacje

NOWY PORT

Julia Staniszewska / Piotr Bekas

Stara Kordegarda, Muzeum Łazienki Królewskie
wejście bramą przy zbiegu ulic Agrykola i Myśliwieckiej

Wernisaż 17 grudnia 2011 godz. 17:00
Finisaż 4 lutego 2012 godz. 17:00

Projekt Julii Staniszewskiej i Piotra Bekasa to fotograficzny opis okolic warszawskiego Portu Praskiego, przed wojną nazywanego Nowym Portem.

Od 1927 roku Port służył do przeładunku towarów.W 1980 roku został zlikwidowany. Od tamtej pory prowadzone są nowe plany zagospodarowania jego przestrzeni.

W najbliższym czasie rozpocznie się tu realizacja nowej inwestycji, która zamieni tę okolicę w nowoczesną dzielnicę apartamentowo - handlową oraz park.

Julia Staniszewska i Piotr Bekas zrealizowali serię fotografii dokumentujących życie i atmosferę tej części warszawy,tuż przed jej kolejną przemianą.

Wystawa zostanie zaprezentowana w Starej Kordegardzie leżącej na wodnym szlaku Łazienek Królewskich.

www.e.org.pl

Projekt jest realizowany przez Towarzystwo Inicjatyw Twórczych "ę" w ramach programu Animatornia dzięki wsparciu finansowemu M.St.Warszawy oraz Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego

organizator: Towarzystwo Inicjatyw Twórczych "ę"

koordynacja: Zuza Sikorska (kontakt: zuza.sikorska@e.org.pl)

współpraca: Katarzyna Chudyńska - Szuchnik (WarsOff)

partner: Ośrodek Edukacji Muzealnej Muzeum Łazienki Królewskie

partnerzy medialni: Aktivist, Emma Pak, Fotopolis

Wyniki rekrutacji do Fotoprezentacji z Julią Staniszewską

2011-09-14T04:47:00.000-07:00

fot.Piotr Bekas

Bardzo dziękujemy za zgłoszenia do Fotoprezentacji.

Przyszło ich bardzo wiele a oglądanie ich było dużą przyjemnością.

Miło nam ogłosić, że do najbliższej edycji projektu Julia Staniszewska zaprosiła Piotra Bekasa, który urzekł nas rzadką umiejętnością zauważania tego co najbliższe.

Chcemy też wyróżnić następujące osoby:

Agatę Poniatowską - za wrażliwość w portretowaniu przypadkowych ludzi,

Martę Zgierską - za umiejętność znajdowania formy i komponowania,

Karolinę Jonderko - za poruszający i pełny reportaż o siostrze,

Ludwika Lisa - za odwagę w potretowaniu rzeczywistości,

Huberta Worobieja - za umiejętność budowania narracji.

Wszystkim serdecznie gratulujemy a jutro zapraszamy na finisaż wystawy 'WIOSNA' Michała Łuczaka i Michała Dąbrowskiego w Galerii Nizio o godz.19:00.

Dziękujemy za zgłoszenia do Fotoprezentacji

2011-09-11T00:33:00.000-07:00

Bardzo dziękujemy wszystkim za zgłoszenia do Fotoprezentacji z Julią Staniszewską.

Oglądamy, naradzamy się, wyniki ogłosimy 13 września na naszym blogu.

15 września zapraszamy do Galerii Nizio na finisaż wystawy Michała Łuczaka i Michała Dąbrowskiego.

Do 3 września czekamy na Wasze zgłoszenia

2011-08-24T23:46:00.000-07:00

15 września zapraszamy do Galerii Nizio na finisaż wystawy Łuczak / Dąbrowski 'WIOSNA' będącej efektem współpracy w ramach projeku Fotoprezentacje.

Jeśli chcecie wziąć udział w kolejnej edycji projektu i pracować z Julią Staniszewską nad własnym projektem zakończonym wystawą zapraszamy do wysłania swojego portfolio.

Zgłoszenia prosimy wysyłać na adres animatornia@e.org.pl (w temacie imie_nazwisko:FOTOPREZENTACJE) do dnia 3 września 2011 r.

Pobierz zgłoszenie: http://e.org.pl/blog/fotoprezentacje_zgloszenie.doc

kontakt:

Zuza Sikorska

zuza.sikorska@e.org.pl

Udział w projekcie jest bezpłatny.

Julia Staniszewska (ur.1978)

Artystka wizualna, posługuje się fotografią dokumentalną, buduje poetykę codzienności. Interesuje ją analiza tkanki urbanistycznej, otoczenia mieszkańców miast, życie ludzi w blokach. W swoich ostatnich pracach oswaja tematy trudne, często związane z doświadczeniem własnym i swoich bliskich.

Wykorzystuje różne media - przede wszystkim fotografię, także instalację i rzeźbę. Absolwentka wydziału multimediów w Ecole Nationale Superieure des beaux - arts w Paryżu.We Francji związana z kolektywem astystów 'des territoires' (powstał z inicjatywy Jean-Fracois Chevrier, Patrica Faigenbaum i Marca Pataut), z którym współpracowała w latah 2001 - 2005.

Od 2005 roku mieszka i pracuje w Warszawie. Brała udział w wielu wystawach w Polsce i za granicą m.in. w Luwrze: A côté rêve un sphinx accroupi w 2004 (Paryż) , w PROGR: A place I know well w 2008 (Bern); w CSW: Betonowe Dziedzictwo, Od Le Corbusiera do blokersów w 2007 (Warszawa); w Zachęcie:w Dokumentalistki (Warszawa) ; w Nowym Teatrze:Nieodkryte/Niewypowiedziane w 2008; w X Apartments w 20010 i 2011 z Marysią Stokłosą (Warszawa, Mannheim).

Ostatnio współpracowała z Galerią Asymetria i Fundacją Archeologia Fotografii w Warszawie przy projekcie Mały człowiek / Oczekiwanie, Zofia Rydet / Julia Staniszewska.

Wystawa podsumowująca piątą edycję Fotoprezentacji otwarta!

2011-08-04T07:49:00.000-07:00

W zeszły czwartek otworzyliśmy w Galerii Nizio wystawę 'WIOSNA' Michała Dąbrowskiego i Michała Łuczaka
Wystawa powstała w ramach piątej odsłony projektu Fotoprezentacje i można oglądać ją do 15 września.

Zapraszamy do odwiedzenia wystawy i przypominamy, że do 3 września czekamy na Wasze zgłoszenia do kolejnej odsłony projektu z Julią Staniszewską.

Więcej informacji: http://fotoprezentacje-animatornia.blogspot.com/2011/07/rusza-rekrutacja-do-fotoprezentacji-z.html

Towarzystwo Inicjatyw Twórczych 'ę' / Fotoprezentacje

Michał Łuczak / Michał Dąbrowski
WIOSNA
Galeria Nizio

wernisaż: 28 lipca 2011 godz. 19:00
finisaż: 15 września 2011 godz. 19:00

Zapraszamy na wystawę podusmowującą piątą odsłonę projektu Fotoprezentacje opartego na relacji mistrz - uczeń.

Dwóch autorów, dwa różne spojerzenia portretujące współczesnych młodych ludzi na czarno - białych fotografiach.

'Chcemy pokazać młodość i piękno, które jest w nią w pisane. Bardzo proste założenie.
Nie szukamy momentu przejścia w dorosłość, ani dojrzewania. W pewnym sensie interesuje nas powierzchowność bo robimy portrety, ale jak wiadomo w fotografii udaje się zarejestrować coś więcej niż tylko to jak wyglądamy.'

Projekt realizowany jest w ramach programu Animatornia dzięki dofinansowaniu M.St.Warszawy i środkom Ministra Kultury i Dziedzictwa Nardowego.

partnerzy: Galeria Nizio, Akademia Fotografii

parnerzy medialni: Aktivist, Emma Pak

Uczestnicy Fotoprezentacji na Festiwalu Fotografia Młodych

2011-07-22T00:59:00.001-07:00

Pękamy z dumy bo dwójka uczestników Fotoprezentacji została nagrodzona w Międzynarodowym Konkursie Fotografia Młodych.

Ula Klimek, uczestniczka Fotoprezentacji z Adamem Lachem, dostała wyróżnienie a Michał Dąbrowski zajął drugie miejsce.

http://mffm.pl/

Jeśli chcecie zobaczyć zdjęcia Michała już w najbliższy czwartek zapraszamy na wystawę 'WIOSNA' Łuczak / Dąbrowski do Galerii Nizio.

Towarzystwo Inicjatyw Twórczych 'ę' / Fotoprezentacje

Michał Łuczak / Michał Dąbrowski

WIOSNA

Galeria Nizio

wernisaż: 28 lipca 2011 godz.19:00

finisaż: 15 września 2011 godz.19:00

Zapraszamy na wystawę podusmowującą piątą odsłonę projektu Fotoprezentacje opartego na relacji mistrz - uczeń.

Dwóch autorów, dwa różne spojerzenia portretujące współczesnych młodych ludzi na czarno - białych fotografiach.

'Chcemy pokazać młodość i piękno, które jest w nią w pisane. Bardzo proste założenie.

Nie szukamy momentu przejścia w dorosłość, ani dojrzewania. W pewnym sensie interesuje nas powierzchowność bo robimy portrety, ale jak wiadomo w fotografii udaje się zarejestrować coś więcej niż tylko to jak wyglądamy. Wybraliśmy najtrudniejsze narzędzie - wielkoformatową, czarno - białą fotografię.'

Projekt realizowany jest w ramach programu Animatornia dzięki dofinansowaniu M.St.Warszawy i środkom Ministra Kultury i Dziedzictwa Nardowego.

partnerzy: Galeria Nizio, Akademia Fotografii

parnerzy medialni: Aktivist, Emma Pak

15 lipca rusza rekrutacja do Fotoprezentacji z Julią Staniszewską.

Więcej informacji wkrótce na blogu! Zapraszamy.

Rusza rekrutacja do Fotoprezentacji z Julią Staniszewską

2011-07-14T23:42:00.000-07:00

Już 28 lipca w Galerii Nizio w Warszawie, Michał Łuczak i Michał Dąbrowski otwierają swoją wystawę 'WIOSNA' będącą efektem współpracy w ramach projeku Fotoprezentacje.

Jeśli chcecie wziąć udział w kolejnej edycji projektu i pracować z Julią Staniszewską nad własnym projektem zakończonym wystawą zapraszamy do wysłania swojego portfolio.

Zgłoszenia prosimy wysyłać na adres animatornia@e.org.pl (w temacie imie_nazwisko:FOTOPREZENTACJE) do dnia 3 września 2011 r.

Pobierz zgłoszenie: http://e.org.pl/blog/fotoprezentacje_zgloszenie.doc

kontakt:

Zuza Sikorska

zuza.sikorska@e.org.pl

Udział w projekcie jest bezpłatny.

Julia Staniszewska (ur.1978)

Ostatnio współpracowała z Galerią Asymetria i Fundacją Archeologia Fotografii w Warszawie przy projekcie Mały człowiek / Oczekiwanie, Zofia Rydet / Julia Staniszewska.

WIOSNA - zapraszamy na wystawę Michała Łuczaka i Michała Dąbrowskiego

2011-07-13T05:54:00.000-07:00

Towarzystwo Inicjatyw Twórczych 'ę' / Fotoprezentacje

Michał Łuczak / Michał Dąbrowski

WIOSNA

Galeria Nizio

wernisaż: 28 lipca 2011 godz.19:00

finisaż: 15 września 2011 godz.19:00

Zapraszamy na wystawę podusmowującą piątą odsłonę projektu Fotoprezentacje opartego na relacji mistrz - uczeń.

Dwóch autorów, dwa różne spojerzenia portretujące współczesnych młodych ludzi na czarno - białych fotografiach.

'Chcemy pokazać młodość i piękno, które jest w nią w pisane. Bardzo proste założenie.

Projekt realizowany jest w ramach programu Animatornia dzięki dofinansowaniu M.St.Warszawy i środkom Ministra Kultury i Dziedzictwa Nardowego.

partnerzy: Galeria Nizio, Akademia Fotografii

parnerzy medialni: Aktivist, Emma Pak

15 lipca rusza rekrutacja do Fotoprezentacji z Julią Staniszewską.

Więcej informacji wkrótce na blogu! Zapraszamy.

'Wiosna' - wywiad z Michałem Łuczakiem i Michałem Dąbrowskim

2011-06-13T23:25:00.000-07:00

fot.Krzysztof Pacholak

O arogancko pięknych młodych ludziach, kwiatach i wspólnym tworzeniu projektu fotograficznego - Michał Łuczak i Michał Dąbrowski, autorzy kolejnego projektu Fotoprezentacji rozmawiali z Pauliną Capałą

Robicie projekt opowiadający o młodości?

Michał Łuczak: Chcemy pokazać młodość i piękno, które jest w nią wpisane. Bardzo proste założenie. Nie szukamy momentu przejścia w dorosłość, ani dojrzewania. W pewnym sensie interesuje nas powierzchowność, bo robimy portrety, ale jak wiadomo w fotografii udaje się zarejestrować coś wiecej niż tylko to jak wyglądamy.

Michał Dąbrowski: Ja wprowadziłem pewne ograniczenie jeżeli chodzi o ludzi, których chcę pokazać.

Będę portretował osoby, które są świadome swojej wartości, niezależnie od tego czy powodem tej świadomości jest wygląd zewnętrzny, czy intelekt.

Zdecydowaliście się na wielki format i czarno-białą fotografię, dlaczego?

MŁ: Chcemy uniknąć skojarzeń z wizją młodości przedstawianą w mediach. Wybraliśmy najtrudniejsze narzędzie i też najbardziej tradycyjne. Troche w kontrze do tego jak teraz szybko i łatwo zrobić sobie zdjęcie i podrasować je przy użyciu oprogramowania.

Z jakiego powodu zajęliście się młodością? Czy chcecie stworzyć portret pokolenia, opowiedzieć o czymś co wydaje się typowe dla młodego wieku?

MD: Nasz projekt ma bardzo otwartą formułę. Nie koncentrujemy się na jakimś zjawisku związanym z młodością, czy opisywaniu konkretnej subkultury. Nie chcieliśmy przygotowywać tematu gazetowego. Jednym z naszych założeń jest, żeby odwiedzający wystawę wyszli z niej z pytaniami o młodość.

Sam pomysł na sportretowanie młodych osób pojawił się podczas rozmowy, w trakcie której dotarło do nas, że ludzie którzy obecnie są w liceum, bardzo różnią się od nas, kiedy byliśmy w ich wieku.

Od samego początku realizując wspólny projekt deklarowaliście, że myślicie o stworzeniu książki? Czy takie myślenie determinuje to jakie fotografie powstaną?

MŁ: Kiedy planuje się zrobić książkę, to rzeczywiście jest tak, że myśli się innymi kategoriami podczas robienia zdjęć. W tyle głowy zawsze staram się pamiętać, że fotografie muszą ze sobą współgrać i składać się w całość na dwóch sąsiadujących lub następujących po sobie stronach. O fotografii warto myśleć jak o wypowiedzi, jak o tekście. Potrzebne są i przecinki i zdania twierdzące, pytania, aczasem także wykrzyknienia.

MD: Staram się wszystko co robię, w jakiś sposób materializować – drukować odbitki, książki. Jestem zainteresowany self-publishingiem, ideą D.I.Y. (zrób to sam). Bardzo lubię też japońskie albumy. Do końca czerwca powinna powstać moja kolejna książka ze zdjęciami. Jeżeli chodzi o projekt z Michałem – chcemy też, żeby z projektu zostało coś na dłużej, coś do czego będzie można wrócić po pewnym czasie.

W „Wiośnie” - bo tak nazwaliście swój cykl macie oddech w postaci fotografii kwiatów?

MŁ: Robie makro zdjęcia kwiatów. Brzmi okropnie, ale ma wyglądać, a nie brzmieć więc jestem spokojny. Punktem wyjścia są dla mnie stare fotografie botaniczne katalogujące różne gatunki roślin.

MD: Z mojej strony powiem tylko że zieleń jako refren pojawi się na pewno.

Czy fotografujecie ludzi w naturalnym otoczeniu, czy raczej wyciągniętych z kontekstu?

MD: Nie będą to miejsca takie jak szkoła czy własny pokój. Wyciągamy ich z kontekstu.

Czarno-biała fotografia. Niedbałe kadry. Wszystko przemyślane. Chcecie zostawić oglądającego z pytaniem, a ja czuję, że mimo wszystko jest jakaś wyraźna myśl, którą chcecie wypowiedzieć w swojej „Wiośnie”. Zapytam inaczej - jaką młodość chcecie nam pokazać?

MŁ: Na pewno nie taką, jaką widzimy na co dzień w reklamach czy na atakujących nas zewsząd bilbordach. Patrząc na ludzi z reklamy mam wrażenie, że ktoś mnie oszukuje. Piękne jest w ludziach to, co niepowtarzalne. Często ta wyjątkowość nie mieści się w kanonach współczesnego piękna. Chcemy przypomnieć, jak fascynujące mogą być nasze niedoskonałości.

Ula Klimek laureatką 7 edycji BZ WBK Press Photo

2011-06-08T08:02:00.000-07:00

Z wielką dumą informujemy, że Ula Klimek zajęła pierwsze miejsce w 7 edycji konkursu BZ WBK Press Photo 2011 w kategorii społeczeństwo!

W 2009 roku Ula we współpracy z Adamem Lachem realizowała swoją pierwszą wystawę w ramach projektu Fotoprezentacje.

GRATULUJEMY!

Więcej informacji tutaj:

http://www.bzwbkpressfoto.pl/index.php?t=&id=26

'Wiosna' - daj się sportretować

2011-05-31T02:49:00.001-07:00

fot.Michał Łuczak

Masz 16-20 lat?Przyjdź do nas 10 czerwca i daj się sportretować!

Włącz się w akcję fotografów Michała Łuczaka i Michała Dąbrowskiego, którzy przygotowują wystawę 'Wiosna' w ramach piątej edycji Fotoprezentacji.

W zamian dostaniesz swój portret zrobiony aparatem wielkoformatowym.

Jeśli chcesz wziąć udział w fotoakcji napisz maila na adres: zuza.sikorska@e.org.pl

10 czerwca, godz.16:30 / ul.Mokotowska 55 domofon 50

28 lipca godz.19:00 Michał Łuczak / Michał Dąbrowski 'Wiosna' wernisaż wystawy i prezentacja książki podsumowującej Fotoprezentacje, projekt fotograficzny oparty na relacji mistrz - uczeń.

Dwóch autorów, dwa cykle czarno - białych fotografii wielkoformatowych portretujących młodych ludzi.

Dumna i bezczelna młodość w obiektywach początkującego i doświadczonego fotografa realizujących wspólną wystawę.

Zapraszamy do Krakowa

2011-05-10T23:04:00.000-07:00

W przyjemnością informujemy, że Ula Klimek, uczestniczka Fotoprezentacji z Adamem Lachem, została wybrana spośród pięciuset osób do sekcji ShowOFF Krakowskiego Miesiąca Fotografii, gdzie zaprezentuje swój cykl fotografii pod opieką kuratorską Mikołaja Długosza.
Gratulujemy i pękamy z dumy.

Zdjęcia fotografów wyróżnionych przez Michała Łuczaka

2011-04-12T00:46:00.000-07:00

Michał Łuczak i Michał Dąbrowski już pracują nad wspólnym projektem.Efekty będzie można zobaczyć w czerwcu.

Tymczasem publikujemy zdjęcia dwójki fotografów wyróżnionych przez Michała Łuczaka w trakcie rekrutacji.

Anna Nowakowska

http://obrazy-utajone.blogspot.com/

Karol Kaczorowski

Ula Klimek laureatką sekcji ShowOFF Krakowskiego Miesiąca Fotografii

2011-03-09T04:07:00.000-08:00

Gratulujemy i pękamy z dumy.

Więcej informacji: http://photomonth.com/index.php/pl/news/78/laureaci-sekcji-showoff-2011.html

Portfolio Uli: ulaklimek.pl

V edycja Fotoprezentacji: wyniki

2011-02-23T22:33:00.000-08:00

Bardzo dziękujemy wszystkim, którzy przysłali zgłoszenia do Fotoprezenacji.

Razem z Zuzą Sikorską przeglądaliśmy maile w poszukiwaniu fotografii opisujących rzeczywistość w osobisty sposób, dalekiej od konkretów, z wyrazistym stylem.

Spośród bardzo wielu nadesłanych zgłoszeń naszą uwagę zwróciły trzy, które dodatkowo charakteryzowała spojność i konsekwencja w sposobie opowiadania historii.

Chcielibyśmy wyróżnić dwie osoby:

- Annę Nowakowską - za subtelny, czarno-biały zestaw zdjęć, w którym wszystko na pozór jest mało interesujące i proste, ostatecznie jednak okazuje się historią opowiedzianą z duża empatią i świadomością fotograficzną.

- Karola Kaczorowskiego - za bardzo piękny zestaw o Japonii, umiejętność pracy z kolorem i wykorzystaniem go w budowaniu nastroju.

Jest nam bardzo miło poinformować, że w nadchodzącej edycji Fotoprezentecji weźmie udział Michał Dąbrowski, którego zdjęcia prezentujemy poniżej.

Język fotograficzny, którym posługuje się Michał, był dla mnie najbardziej zrozumiały.Nastrojowość w pejzażach miejskich i portetach oraz świadomość tego jaki ostatecznie ma przyjąć kształt jego historia przekonały mnie i Zuzę do tego by przez najbliższe miesiące wspólnie z nim pracować nad wspólnym projektem.

Michał Łuczak

Michał Dąbrowski

zdjęcia z cyklu Purple laces

Zdjęcia z cyklu (0-22)

więcej: www.michaldabrowski.com

Fotoprezentacje z Michałem Łuczakiem

2011-02-21T06:13:00.000-08:00

Dziękujemy za wszystkie zgłoszenia do V edycji Fotoprezentacji.

Oglądamy je z ciekawością a wyniki ogłosimy już niebawem!

Rytm Miasta o Fotoprezentacjach

2011-01-29T11:26:00.001-08:00

Fotoprezentacje to projekt dla młodych fotografów, którzy chcą szkolić się pod okiem najlepszych. Towarzystwo Inicjatyw Twórczych "ę" prowadzi nabór do 5. edycji Fotoprezentacji.

- Projekt ten realizujemy od 2009 roku w ramach naszego dużego programu Animatornia. Idea jest prosta. Umożliwiamy młodym twórcom współpracę z doświadczonym artystą. Opiera się to na relacji mistrz-uczeń - opowiada Zuza Sikorska z Towarzystwa Inicjatyw Twórczych "ę".

Zobacz materiał filmowy przygotowany przez reporterów magazynu Rytm Miasta i dowiedz się więcej o projekcie>>>

źródło: TVN Warszawa

Fotoprezentacje z Michałem Łuczakiem

2011-01-13T06:20:00.000-08:00

fot.Ola Jędrzejowska

Fotoprezentacje vol.5: photography is not about photography
opieka artystyczna: Michał Łuczak

Zapraszamy do udziału w kolejnej odsłonie Fotoprezentacji.
Twoją pasją jest fotografia dokumentalna, humanistyczna lub reporterska?
Chcesz rozwijać swój talent pod okiem doświadczonych twórców?

Zrealizować autorską wystawę wspólnie z uznanym w Polsce i zagranicą fotografem?
Fotoprezentacje to projekt stworzony dla Ciebie.

ZGŁOSZENIA [http://e.org.pl/blog/fotoprezentacje_zgloszenie.doc] prosimy kierować na na adres animatornia@e.org.pl (w temacie: imię_nazwisko: FOTOPREZENTACJE) do dnia 20 lutego 2011 r.

kontakt:
Zuza Sikorska – koordynatorka projektu
zuza.sikorska@e.org.pl

UDZIAŁ W PROJEKCIE JEST BEZPŁATNY

Michał Łuczak

Urodził się w 1983 roku na Śląsku.
W 2002 roku rozpoczął studia w Instytucie Twórczej Fotografii w Opavie (Republika Czeska), które ukończył w 2010 z tytułem Magistra Sztuki. Równolegle studiował także język hiszpański na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach.Wykładowca Akademii Fotografii w Warszawie i Krakowie.

Zajmuje się fotografią dokumentalną, realizując projekty długoterminowe, jak np. Nikisz pokazywany m.in. na Fotofestiwalu w Łodzi w 2007 roku, poświęcony Nikiszowcowi - jednej z górniczych dzielnic Katowic.

Brał udział w wystawach zbiorowych w kraju i zagranicą, m.in. w Berlinie.

Jego dokument Biały dom prezentowany był jako samodzielna wystawa podczas Miesiąca Fotografii w Krakowie w 2009 roku. Otrzymał za niego również Grand Prix w Mio Photo Award, konkursie organizowanym przez Muzeum MIO w Osace, Japonia.

Od 2008 roku mieszka w Warszawie, gdzie pracuje jako wolny strzelec m.in. dla Przekroju. Publikował Również w Tygodniku Powszechnym, Pozytywie i Private Magazine, angażował się także w dokumentacje projektów społecznych dla organizacji pozarządowych.

W 2008 i 2009 roku współpracował z Andrzejem Kramarzem (Fundacja IMAGO MUNDI) przy projektach Stefania Gurdowa, Klisze przechowuję się oraz Stefania Gurdowa.Czas niewinności.

W 2009 roku otrzymał włoskie stypendium Alexandra Boulat Scolarship, dzięki któremu uczestniczył w warsztatach fotograficznych z Andersem Petersenem.

Jego najnowszy projekt Młodzi górnicy zdobył wyróżnienie w prestiżowym konkursie Magnum Expression Award, organizowanym przez agencję fotografów MAGNUM PHOTOS.

Recenzja wystawy 'Podejrzane'

2010-12-20T06:55:00.000-08:00

Polecamy recenzję wystawy 'Podejrzane' opublikowaną na Obiegu:

Aleksander Hudzik, 'Wszyscy jesteśmy podejrzani', www.obieg.pl

Zdjęcie: materiały redakcji Obieg.pl

'Życie towarzyskie i uczuciowe 2010'

2010-12-19T04:40:00.001-08:00

Zdjęcia Tadeusza Rolke i Tomka Adamowicza zrealizowane w ramach tegorocznych Fotoprezentacji można oglądać w siedmu wybranych przez autorów kawiarniach oraz na naszej stronie.

Zapraszamy do oglądania zdjęć oraz przeczytania tekstu Agnieszki Kowalskiej na temat wystawy.

Agnieszka Kowalska, "Podpatrzone w kawiarniach', Gazeta Wyborcza

Fotoprezentacje 2010: odsłona III i IV

2010-12-06T22:55:00.000-08:00

W zeszłym tygodniu otworzyliśmy dwie wystawy zrealizowane w ramach Fotoprezentacji w 2010 roku.

Dwa zespoły przez cały rok pracowały nad swoimi autorskimi projektami.

W czwartek, odbył się wernisaż wystawy 'Podejrzane' Kobasa Laksy, Moniki Kmity i Krzysztofa Kowalskiego.Można ją oglądać do 17 stycznia w warszawskiej galerii Heppen Transfer.

W sobotę, w kawiarni Mozaika otworzyliśmy wystawę 'Życie towarzyskie i uczuciowe 2010' Tadeusza Rolke i Tomasza Adamowicza. Zdjęcia zrealizowane w ramach projektu można oglądać w siedmiu fotografowanych przez autorów miejscach: w klubokawiarni Chłodna 25, w barze Waga, w bistro Przekąski Zakąski, w cafe Bajka, w kawiarni Solec 44, w praskiej kawiarni Sens Nonsensu oraz w Cafe Mozaika.

"Życie towarzyskie i uczuciowe 2010' Tadeusz Rolke / Tomasz Adamowicz

"Podejrzane" Kobas Laksa / Monika Kmita / Krzysztof Kowalski

fot.Marta Zabłocka

Fotoprezentacje 2010 / odsłona III i IV.Zapraszamy!

2010-12-01T05:42:00.001-08:00

Zapraszamy na wystawy podsumowujące roczną pracę Fotoprezentacji.

Fotoprezentacje promują ideę spotkania opartego na relacji doświadczony fotograf - początkujący fotograf. Stwarzają młodym twórcom możliwość zrealizowania wystawy wspólnie z doświadczonym artystą. Zachęcają do partnerskiego dialogu, zadawania pytań i dzielenia się refleksjami.

W czwartek 2 grudnia, godz. 19.00 w galerii Heppen Transfer przy ul. Wilczej 29a m. 12 otwarcie wystawy "Podejrzane". Wystawę można oglądać do 30 stycznia.

W sobotę 4 grudnia o godz. 18.00 w Cafe Mozaika przy ul.Puławskiej 53 wernisaż wystawy "Życie towarzyskie i uczuciowe 2010". Zdjęcia zrealizowane w ramch projektu od 4 grudnia można oglądać w Klubokawiarni Chłodna 25, Cafe Mozaika, Cafe Bajka, Barze Waga, Solcu 44, Przekąskach zakąskach oraz w Kawiarni Sens Nonsensu.

Organizatorem wystawy jest Towarzystwo Inicjatyw Twórczych „ę”.
Fotoprezentacje powstają w ramach działań „Animatorni”.
więcej informacji: www.animatornia.e.org.pl

W grudniu podsumujemy rok trwania Fotoprezentacji: 2 grudnia zapraszamy na IV odsłonę projeku, wystawę 'Podejrzane'

2010-11-24T03:06:00.000-08:00

Zapraszamy na wystawę Kobasa Laksy, Moniki Kmity i Krzysztofa Kowalskiego pt. 'Podejrzane' będącą podsumowaniem projektu fotograficznego wykorzystującego wybrane kadry z monitoringu miejskiego.

Rosnąca liczba kamer w Warszawie zmusza do odpowiedzi na pytania o sens i zasadność działań związanych z obserwacją mieszkańców. Jednak to nie aspekt publicystyczny czy kryminalny był pretekstem do realizacji projektu. Z autorami projektu rozmawia Olga Mickiewicz.

Czujecie się podglądani?

Kobas Laksa: Ekshibicjonizm może być przydatną umiejętnością prezentowania się przez artystów. Jednak, jeśli chodzi o monitoring miejski, to przez niego czuję się nielegalny. Mam paranoiczne uczucie, że kamera tylko czeka na to, aż coś zrobię. Obiektyw wycelowany jest w „osoby podejrzane”. Jednak po tym, co widzieliśmy na monitorach operatorów kamer wyraźnie widać, że te „podejrzane sytuacje” na ulicy wydarzają się jakby przypadkowo, wręcz bezwładnie. Komuś wpada do głowy, żeby uderzyć innego człowieka albo coś mu zabrać – i robi to, często tuż przed okiem kamery. Po nim przychodzą następni. Dzieje się tak pomimo wzrostu liczby kamer w mieście. Czy wobec tego monitoring w ogóle ma sens?

Monika Kmita: Tak, poczucie bycia podglądaną towarzyszy mi w pewnych sferach mojego życia. Z pewnością wiąże się ono z moją obecnością, dość aktywną zresztą, na portalach społecznościowych i z różnego rodzaju aktywnością w sieci. Prowadzę dwa fotoblogi i sama umieszczam w sieci informacje o sobie, publikuję zdjęcia, zapełniam wirtualną przestrzeń śladami, które coś o mnie mówią, kreują jakiś obraz mnie. Pojawia się też kwestia coraz mniej oczywistej kontroli nad tym, dla kogo te informacje są dostępne. Z jednej strony pojawia się więc poczucie niezadowolenia i dyskomfortu z bycia podglądaną. Z drugiej - mam świadomość, że sama wchodzę w tę sytuację. Co więcej, przecież sama też podglądam innych.

Krzysztof Kowalski: Na początku tego projektu w ogóle nie myślałem o tym, czy jestem podglądany. Teraz zaczynam mieć paranoję. Szukam kamer w toalecie i windzie, oglądam filmy na YouTube, sprawdzając, czy gdzieś nie ma ujęć z ukrycia. Zdaję sobie sprawę z tego, że jeżeli raz coś nakręcę albo sfotografuję, to już zostaje i może być rozpowszechniane.

Czyli to nie z takiego poczucia zrodził się pomysł na wystawę, ale odwrotnie – poczucie bycia kontrolowanym pojawiło się już w trakcie realizacji projektu?

K. L.: Wydawać by się mogło, że chcemy zrobić projekt krytyczny wobec monitoringu, wobec kontroli społecznej, ale tym się zajmują inni. Projekt nie ma wiele wspólnego z publicystyką. W obrazach wyselekcjonowanych z nagrań kamer policyjnych chcieliśmy zobaczyć coś więcej. Sam byłem ciekaw, co. Nagle pojawiły się kadry, pomysły, realizacje o wiele ciekawsze z punktu widzenia artystycznego, niż publicystycznego. To było ciekawe doświadczenie. My, jako fotograficy, ludzie, którzy posługują się aparatem fotograficznym jako medium, oddajemy decyzje dotyczące kadrowania i wyboru obiektu operatorowi monitoringu, ale ostatecznie decydujemy, które kadry pojawią się na wystawie.

Jak wam się pracowało z tym materiałem? To przecież nie były wasze zdjęcia.

M.K.: To był jeden z ciekawszych aspektów tego projektu. Dotychczas to ja decydowałam o tym, kiedy nacisnąć spust migawki i jak te kadry będą wyglądać, jakie sytuacje będę fotografować. Teraz musiałam oddać tę rolę komuś innemu, i dopiero w dostarczonym materiale spróbować odnaleźć coś, co mnie zaciekawi.

K.K.: To było duże wyzwanie, znaleźć sposób na to, żeby stworzyć coś, co będzie wspólnym dziełem. Samo kadrowanie oddaliśmy w ręce operatora, my podejmowaliśmy tylko ostateczne decyzje, co wybierzemy.

M.K.: Wiele razy chodziliśmy na policję, byliśmy w centrach monitoringu, oglądaliśmy mnóstwo materiałów. Byłam ciekawa sposobu myślenia osób, które się tym zajmują, co przyciąga ich uwagę, co jest dla nich podejrzane. Kolejnym etapem było odnalezienie w materiale przygotowanym przez kogoś tego, co zainteresuje mnie.

K.L.: Trochę się tu nie zgodzę z Moniką. Myślę, że zazwyczaj to fotograf buduje fotografowaną przez siebie rzeczywistość. Tutaj było odwrotnie. To rzeczywistość zaczęła budować Monikę i Krzyśka.

M.K.: Ale weszliśmy w nią z własnymi wizjami i pomysłami. I z pewnością to, co zobaczyliśmy zainspirowało nas do dalszych, własnych już, naznaczonych naszą wrażliwością, poszukiwań.

Jesteście trzema silnymi osobowościami. Jak udało wam się to pogodzić we wspólnej pracy?

K.L.: Przyjąłem na siebie rolę opiekuna artystycznego - lustra, w którym Monika i Krzysiek mogli się przejrzeć. Jeżeli zaczynali okłamywać samych siebie, wyczuwałem to i dawałem im odbicie. Wybrałem ich zgłoszenia, ponieważ wydali mi się najbardziej ciekawymi fotografami, w pewnym sensie nawet skończonymi. Zrobili już masę świetnych fot i ciekawych aranżacji, ale w pewności siebie jest też pułapka – można nie posunąć się dalej. Czułem w nich zadziorność i chciałem ją wydobyć. Moim zdaniem – to się udało. Odłożenie aparatu na półkę i zrobienie zdjęć głową, to był kolejny krok na drodze ich rozwoju.

M.K.: Dużo się wydarzyło w trakcie naszej współpracy. Na początku Krzysiek miał bardzo fabularne, publicystyczne podejście do fotografii. Końcowy efekt jego poszukiwań jest zupełnie inny, metaforyczny, wręcz abstrakcyjny. Moje myślenie też się zmieniło. Zdjęcia, które robiłam przed Fotoprezentacjami były bardzo metaforyczne i niekonkretne. Przy 'Podejrzanych' zaczęłam szukać także narracji, fabuły.

K.K.: Ja dzięki temu spotkaniu z Moniką i Kobasem oraz naszej wspólnej pracy przy Fotoprezentacjach zaczynam uciekać od dosłowności w fotografii. Szukam tego, co ukryte.

Zapraszamy na wernisaż 2 grudnia, o godzinie 19:00, do galerii Heppen Transfer (ul. Wilcza 29a m. 12).

W ramach podsumowania Fotoprezentacji 2010 zapraszamy również na wystawę 'Życie towarzyskie i uczuciowe 2010' Tadeusza Rolke i Tomasza Adamowicza.
Otwarcie wystawy połączone z tańcami 4 grudnia godz.18:00 w warszawskiej Kawiarni Mozaika.

W grudniu podsumujemy rok trwania Fotoprezentacji: 4 grudnia zapraszamy na III odsłonę projektu, wystawę Tadeusza Rolke i Tomasza Adamowicza

2010-11-19T02:56:00.000-08:00

Zdjęcia Tomasz Dubiel

4 grudnia Tadeusz Rolke i Tomasz Adamowicz otworzą w kawiarni Mozaika swoją wystawę 'Życie towarzyskie i uczuciowe 2010'.

Od kilku miesięcy dokumentują życie wybranych warszawskich kawiarni. Portretują stałych bywalców legendarnych miejsc takich jak Bajka czy popularnych wśród młodego pokolenia Chłodnej 25 Solca 44 czy Przekąsek Zakąsek.O procesie powstawania wspólnego projektu z Tadeuszem Rolke i Tomkiem Adamowiczem rozmawia Olga Mickiewicz.

Olga Mickiewicz: skąd wziął się pomysł, żeby fotografować kawiarnie?

Tadeusz Rolke: Knajpy to temat, który krąży po moim archiwum od zawsze. Wiedziałem jednak, że będą z tym tematem trudności. W Polsce w porównaniu do innych krajów europejskich fotografuje się nie najłatwiej. My, Polacy mamy kompleksy.

Tomasz Adamowicz: Temat pojawiał się już kiedyś w mojej głowie, ale nie miałem nigdy pomysłu na to, jak mógłbym zdjęcia wykorzystać. Brakowało mi też odwagi, aby fotografować ludzi w takiej sytuacji. Pojawiła się okazja, żeby skonfrontować moje ujęcie tematu z tym, jak to widzi Tadeusz. Życie towarzyskie to interesujący temat, nie tylko w Warszawie, ale też w każdym innym mieście. Ludzie zaczynają zachowywać się w knajpach zupełnie inaczej, niż na co dzień, pozwalają sobie na więcej. Dla fotografa to ciekawe doświadczenie, móc obserwować takie chwile i łapać je za pomocą aparatu.

Jak reagują bohaterowie waszych zdjęć?

T.R.: To, jak reagują ludzie, zależy od miejsca, w którym fotografujemy. Są sprzyjające, jak Chłodna 25 i niesprzyjające, jak małe, stare kawiarnie, w których od lat przesiadują stali bywalcy. W jednej z kawiarni zrobiłem kilka zdjęć, które mogłyby być początkiem opowieści o tym miejscu. Jednak kiedy przyszedłem tam następnym razem, bufetowa stwierdziła, że obowiązuje absolutny zakaz fotografowania! Pozostaje mi przynieść jej w prezencie jedną odbitkę i mieć nadzieję, że to ją jakoś przekona. Mam takie zdjęcie, kiedy niesie dwie butelki piwa myślę, że może się jej spodobać.

Jak wybieraliście kawiarnie? Czym się kierowaliście przy tym wyborze?

T.R.: Chcieliśmy, żeby były wyraźnie zróżnicowane, żebyśmy nie fotografowali jednej grupy społecznej, na przykład skupionej wokół Chłodnej. Moglibyśmy tam robić zdjęcia na okrągło, nie byłoby z tym żadnych problemów, ale pokazalibyśmy jedno środowisko. Dobrze się w nim czujemy, ale tu nie chodzi tylko o nasze dobre samopoczucie. Chodzi o to, żeby parę osób spoza niego też dobrze się poczuło, oglądając nasze zdjęcia. Podarujemy je kawiarniom, w których zostały zrobione. Chcemy, żeby ktoś się z nich ucieszył.

Zbliża się termin wystawy. Czeka was jeszcze wybór zdjęć, które zostaną pokazane.

T.R.: Zdjęcia będą wisiały w kawiarniach, w których zostały zrobione. Nie może być ich za dużo, bo byłyby wtedy kłopotliwym prezentem, a chcemy, żeby zostały tam jak najdłużej. Nie robiliśmy fotografii informacyjnej. Nie musimy pokazać całości, według zasad fotografii reportażowej. Chcemy przede wszystkim, żeby były to zdjęcia, które sprawią przyjemność barmanowi, kelnerowi, właścicielowi kawiarni i klientom, którzy się wśród bohaterów fotografii rozpoznają.

Jak się układa wasza współpraca, jakie są wasze relacje?

T.A.: Partnerskie. Zanim spotkaliśmy się po raz pierwszy, zastanawiałem się, jak to będzie wyglądać. Okazało się, że dyskutujemy o naszych zdjęciach, że razem ustalamy, jakie miejsca wybieramy, jak ma wyglądać wernisaż. Jak dwóch partnerów, którzy razem realizują wspólny projekt.

T.R.: Na podstawie zdjęć Tomka, które widziałem, mogę stwierdzić, że dojrzał do tego projektu. Teraz żaden z nas nie ma specjalnych przywilejów.

****

Zdjęcia będzie można oglądać we wszystkich sfotografowanych przez duet miejscach.

Na wernisaż połączony z tańcami zapraszamy 4 grudnia o godzinie 18:00 do jednej z najstarszych kawiarni w Warszawie – Cafe Mozaiki przy ul.Puławskiej 53.

Już 2 grudnia kolejna odsłona Fotoprezentacji.

Monika Kmita i Krzysztof Kowalski, którzy pracowali pod opieką Kobasa Laksy, zaprezentują swój projekt 'Podejrzani' w warszawskiej galerii Heppen Transfer.

Konsultacje portfolio na 1. urodziny Animatorni

2010-09-03T06:59:00.000-07:00

Zapraszamy do świętowania 1. urodzin Animatorni oraz na PRZEGLĄD PORTFOLIO.

12 września 1. urodziny Animatorni

Mokotowska 55
WSTĘP WOLNY

PRZEGLĄD PORTFOLIO
start: g. 18.00
Do przeglądu portfolio fotograficznego zapraszamy wszystkich, którzy chcieliby porozmiawiać o swojej twórczości. Konsultacji będą udzielać: Tadeusz Rolke oraz Michał Łuczak. Zapisy podczas 1.urodzin Animatorni. Ilość miejsc ograniczona.

PLAN PRZYJĘCIA URODZINOWEGO>>

Mistrz i uczeń

2010-07-09T01:46:00.000-07:00

fot. Tadeusz Rolke

Plotka, Amatorska, Zakąski Przekąski, Nowy Wspaniały Świat – wszystkie ze swoim niepowatarzalnym klimatem, z gwarem, z dymem. Na piwo, na kawę, na spotkanie po latach, na randkę. Słowem: życie towarzyskie i uczuciowe. Taki temat wybrali sobie Tadeusz Rolke i Tomek Adamowicz, którzy fotografują warszawskie kawiarnie w ramach Fotoprezentacji - projektu Towarzystwa Inicjatyw Twórczych „ę“.

Pomysł jest prosty. Spotykamy ze sobą doświadczonego i początkującego fotografa. - Według nas to najlepszy sposób przekazywania wiedzy. Spotkania są zaproszeniem do partnerskiego dialogu, zadawania pytań, dzielenia się refleksjami i przemyśleniami - opowiada Zuza Sikorska, która koordynuje prace fotograficznych par. - Wymyśliliśmy Fotoprezentacje, bo chcieliśmy dać szansę młodym. Wiemy, że spotkania dwóch twórczych osobowości to świetny pomysł na zapładnianie wyobraźni - dodaje Paulina Capała. - Każdy z nas marzył kiedyś o możliwości partnerskiej współpracy z uznanym artystą.

Do współpracy z Tadeuszem Rolke zgłosiło się blisko sto osób. Po analizie wszystkich przysłanych portfolio wytypowany został właśnie Tomek. - Wybrałem Adamowicza. On, mimo że nie jest bardzo doświadczonym i wytrawnym fotografem, ma już swoje spojrzenie i swoją wrażliwość. Zasugerowałem, żeby podjąć się tematu, który byłby jakimś nawiązaniem do moich zdjęć sprzed lat – opowiada Rolke. Postanowili równolegle, niezależnie od siebie dokumentować życie towarzyskie w najgorętszych warszawskich kawiarniach. Zarówno w tych „dla młodych“ (Chłodna 25, Nowy Wspaniały Świat), jak i tych starszych, z tradycją i bogatą historią (Amatorska, Plotka). Fotografują aparatami małoobrazkowymi, na czarno-białych negatywach. O poranku, w ciągu dnia i wieczorem. - Ja zawsze chętnie fotografuję w knajpach. Tym razem ma to wymiar partnerski, to bardzo dużo daje – zdradza Tadeusz Rolke.

Co skłoniło Tomka do udziału? - Fotografuję od dłuższego czasu. Miałem jednak spory niedosyt. Jestem zupełnym samoukiem. Dużo uczyłem się przez internet, metodą prób i błędów. Doszedłem do pewnego etapu i nie potrafiłem przeskoczyć samego siebie. Potrzebowałem świeżego spojrzenia. Pomyślałem, że praca z mistrzem da mi nowy impuls do fotografowania. Dlatego się zgłosiłem – opowiada Tomek. – Pan Tadeusz uświadomił mi, że fotografowanie ludzi zawsze jest niewiadomą, wiąże się z pewną niedogodnością: nigdy nie wiemy, jak zachowa się fotografowana osoba, jaką sytuację zastaniemy. Te obawy są niezależne od doświadczenia – trzeba być gotowym na wszystko.

Tomek opowiada również o swoich wyobrażeniach na temat pracy: - Na początku myślałem, żę to będzie relacja mistrz-uczeń. Ja usiądę, będę zadawał pytania, a Pan Tadeusz będzie odpowiadał. Nic podobnego. Zostałem potraktowany bardzo partnersko. Dużo rozmawialiśmy, wymienialiśmy się doświadczeniami. Mamy ten sam temat i podobne zadania przed sobą. Każdy z nas musi przynieść zdjęcia i skonfrontować je ze zdjęciami partnera.

Adamowicz-Rolke to już czwarte spotkanie w historii Fotoprezentacji. W grudniu 2009 r., wernisaże swoich zdjęć miała para Mikołaj Długosz – Tomek Dubiel* (głośne zdjęcie “Wyprowadzenie kupców z KDT. Rekonstrukcja”) oraz Ula Klimek – Adam Lach** (fotokast pt. “RAZEM”). Kobas Laksa, którego również zaprosiliśmy do udziału, wybrał nietypowo dwie osoby, z którymi pracuje nad zdjęciami: Monikę Kmitę i Krzyśka Kowalskiego. Owoce ich pracy już wkrótce!

tekst: Krzysztof Pacholak

* Teksty wokół wystawy:

http://fotoprezentacje-animatornia.blogspot.com/2009/12/rekonstrukcjadekonstrukcja.html

http://e.org.pl/blog/wyprowadzenie_kupcow_anna_sekula.pdf http://e.org.pl/blog/wyprowadzenie_kupcow_adam_mazur.pdf

** fotokast do obejrzenia:

http://fotoprezentacje-animatornia.blogspot.com/2009/12/r-z-e-m.html

Zdjęcia Tomasza Admowicza - finalisty Fotoprezentacji z Tadeuszem Rolke

2010-05-13T05:02:00.000-07:00

WYNIKI !!!

2010-05-06T01:10:00.000-07:00

Z przyjemnością informujemy, że laureatem jesiennej edycji Fotoprezentacji z Tadeuszem Rolke został Tomasz Adamowicz.

Serdecznie gratulujemy!

Wyniki rekrutacji do Fotoprezentacji z Tadeuszem Rolke już niebawem

2010-04-30T06:36:00.000-07:00

Ze względu na bardzo dużą ilość zgłoszeń musimy prosić o jeszcze kilka dni cierpliwości!

Wyniki rekrutacji do Fotoprezentacji z Tadeuszem Rolke opublikujemy w ciągu kilku dni na blogu.

Pozdrawiamy i życzymy udanego wypoczynku!

Tadeusz Rolke

2010-04-26T06:36:00.000-07:00

Tadeusz Rolke (ur. 1929 w Warszawie), polski artysta fotografik, prekursor polskiej fotografii reportażowej.
Fotografował już podczas II wojny światowej, w czasie powstania warszawskiego. Prawdziwe początki jego twórczości przypadły na lata 50. XX w. Więziony w okresie stalinizmu. Studiował historię sztuki na KUL w Lublinie W fotografii reportażowej starał się oddawać polską rzeczywistość, tworzyć interwencyjną fotografię reportażową. Zajmował się m.in. warunkami życia Cyganów w podwarszawskich miejscowościach. Rejestrował też życie artystyczne stolicy. Publikował w tygodnikach: "Stolica", "Świat" oraz w miesięcznikach "Polska" i "Ty i Ja". Fotografował modę dla "Przekroju", ukazującego się wówczas w Krakowie. Od 1970 r. przebywał na emigracji w Niemczech Jego prace znalazły się na łamach "Sterna", "Die Zeit", "Der Spiegel" i "Art". W Polsce ponownie w latach 80. Autor wystaw fotograficznych, m.in.: "Świat to teatr", "Przemoc, seks, nostalgia". Przewodniczył jury Konkursu Polska Fotografia Prasowa '99. Obecnie współpracuje z "Magazynem Gazety Wyborczej" i wykłada na Wydziale Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego. Jest współzałożycielem wydawnictwa "edition.fotoTAPETA", mającego siedzibę w Warszawie i Berlinie.
Jest członkiem związku Polskich Artystów Fotografików. 14 grudnia 2009 Tadeusz Rolke został odznaczony złotym medalem Gloria Artis Mieszka w Warszawie.

Zakończyliśmy przyjmowanie zgłoszeń do Fotoprezentacji z Tadeuszem Rolke

2010-04-07T05:05:00.000-07:00

Bardzo dziękujemy za wysłane zgłoszenia!

Skontaktujemy się z wybranymi osobami po zakończeniu rekrutacji.

Wyniki opublikujemy na blogu do 30 kwietnia.

Tadeusz Rolke czeka na Ciebie!

2010-03-23T05:14:00.001-07:00

Przypominamy, że zgłoszenia do edycji prowadzonej przez Tadeusza Rolke można wysyłać do 1 kwietnia

Zdjęcia Moniki Kmity - finalistki Fotprezentacji Z Kobasem Laksą

2010-03-11T13:01:00.000-08:00

Fotoprezentacje z Tadeuszem Rolke

2010-03-10T23:55:00.000-08:00

Jeżeli Twoim sposobem opowiadania o świecie jest fotografia. Chcesz spotkać się z doświadczeniem i energią wybitnych artystów? Zrobić z nimi swoją wystawę? Wyślij do nas swoje portfolio!

W tym roku zaprosiliśmy do współpracy Kobasa Laksę, który zrealizuje projekt wiosną i Tadeusza Rolke, który poprowadzi jesienną edycję Fotoprezentacji.

Na zgłoszenia czekamy:

edycja jesienna z Tadeuszem Rolke do 1 kwietnia 2010
edycja wiosenna z Kobasem Laksą - zakończona

Portfolio oraz krótką informację na swój temat prosimy wysyłać na adres:
animatornia@e.org.pl w tytule umieszczając dopisek FOTOPREZENTACJE

skontaktujemy się z wybranymi osobami.

Organizator: Towarzystwo Inicjatyw Twórczych "ę"

Zadanie zostało zrealizowane dzięki wsparciu finansowemu Miasta Stołecznego Warszawy.

Zdjęcia Krzysztofa Kowalskiego - finalisty Fotoprezentacji z Kobasem Laksą

2010-03-09T05:56:00.000-08:00

Wyniki rekrutacji do Fotoprezentacji z Kobasem Laksą

2010-03-08T01:37:00.000-08:00

Z wielkim zainteresowaniem obejrzałem portfolia przysłane przez ponad 150 osób.

Przejrzeć taką ilość fotografii nie było zadaniem łatwym.

Indywidualne spojrzenie na świat i mnogość poruszanych tematów przyprawiały o zawrót głowy.

Każde portfolio było szczegółowo analizowane i omawiane. I tutaj szczególne podziękowania dla wszystkich, którzy zadbali też o elegancką, czytelną prezentację.

Eleganckie portfolio w postaci PDF czy otwierający się link z dostępem do pogrupowanych zasobów w sieci przyczynił się do większego zainteresowania.

Jednak to nie strona estetyczna prezentacji była najważniejszym kryterium. Liczyła się przede wszystkim pasja, inwencja i orginalność.

We wszystkich tych kategoriach pojawiały się interesujące prace. Jednak pragnąłbym wyróżnić kilka osób:

Katarzyna Zolich – za nastrojowe kompozycje i poetyckość

Marzena Gregier – za wyraziste kompozycje pełne koloru i radości z chwytania chwili

Karolina Skwara – za eksplorowanie środków wyrazu od technik graficznych po fotografię reportażową mikroskopową

Karolina Karwan – za wdzięk w malarskim spojrzeniu na mało eleganckie tematy

Katarzyna Kłudczyńska – za intrygujące, trudne do jednoznacznej analizy kompozycje

Joanna Gwarek – za wnikliwe obserwacje miejskiego zgiełku

Ostatecznie z wielką przyjemnością chciałbym poinformować o wyłonieniu finalistów.

Są nimi Krzysztof Kowalski i Monika Kmita.

Ich prace łączy umiejętność przyglądania się niejednoznacznym sytuacjom.

Trudne do zdefiniowania i wciągające kompozycje pod pozorami dystansu i powagi pokazują artystów nie pozbawionych też poczucia humoru.

Kobas Laksa

Trwa rekrutacja do Fotoprezentacji z Kobasem Laksą

2010-03-04T00:46:00.000-08:00

Dziękujemy za liczne zgłoszenia do Fotoprezentacji z Kobasem Laksą.

Skontaktujemy się z wybranymi osobami po zakończeniu rekrutacji,

a oficjalne wyniki opublikujemy na blogu 8 marca.

Czekamy na Wasze zgłoszenia

2010-03-04T00:44:00.000-08:00

Na Wasze zgłoszenia czekamy do 1 marca 2010 roku pod adresem animatornia@e.org.pl

Więcej prac Kobasa Laksy można oglądać na jego blogu www.kbx.blog.pl

Jeszcze przez tydzień możecie zgłaszać się do Fotoprezentacji z Kobasem Laksą

2010-02-23T01:05:00.000-08:00

Na Wasze zgłoszenia czekamy do 1 marca 2010 roku pod adresem animatornia@e.org.pl

Kobas Laksa "Rondo 1 / Kolumbarium http://kbx.pl

Kobas Laksa // Urodzony 1971 r. w Białymstoku.

Mieszka i pracuje w Warszawie. Studia na wydziale MGR (grafika) w poznańskiej ASP.ukończone w 1996 tytułem magistra sztuki. Działania z dziedziny fotografia, performance, film_art oraz instalacji.

Zajmuje się dokumentalną fotografią manipulowaną oraz grafiką półużytkową.

Reżyser i scenarzysta krótkich form filmowych, w tym teledysków.

Kobas Laksa w formie bloga prowadzi internetową galerię pod adresem: http://kbx.pl.

Rekrutacja do Fotoprezentacji z Kobasem Laksą

2010-01-31T07:35:00.000-08:00

Rekrutacja do Fotoprezetnacji z Kobasem Laksą trwa!

Na Wasze zgłoszenia czekamy do 1 marca 2010 roku pod adresem animatornia@e.org.pl

Kobas Laksa // Urodzony 1971 r. w Białymstoku.

Zajmuje się dokumentalną fotografią manipulowaną oraz grafiką półużytkową.

Reżyser i scenarzysta krótkich form filmowych, w tym teledysków.

Kobas Laksa w formie bloga prowadzi internetową galerię pod adresem: http://kbx.pl.

Zapraszamy do udziału w projekcie FOTOPREZENTACJE 2010

2010-01-22T01:21:00.000-08:00

Ogłaszamy rekrutację do kolejnych dwóch odsłon projektu Fotoprezentacje.

Jeżeli Twoim sposobem opowiadania o świecie jest fotografia. Chcesz spotkać się z doświadczeniem i wybitnych energią artystów? Zrobić z nimi swoją wystawę? Wyślij do nas swoje portfolio!

W tym roku zaprosiliśmy do współpracy Kobasa Laksę, który zrealizuje projekt wiosną i Tadeusza Rolke, który poprowadzi jesienną edycję Fotoprezentacji.

Na zgłoszenia czekamy:

edycja wiosenna z Kobasem Laksą do 1 marca 2010 roku

edycja jesienna z Tadeuszem Rolke do 1 kwietnia 2010 roku

Portfolio oraz krótką informację na swój temat prosimy wysyłać na adres:

animatornia@e.org.pl w tytule umieszczając dopisek FOTOPREZENTACJE

Adam Mazur o wystawie Mikołaja Długosza i Tomasza Dubiela

2010-01-13T01:29:00.000-08:00

Oba teksty dostępne są jako PDF:

[pdf] Elzbieta Anna Sekuła "Sztuka na blachę"

[pdf] Adam Mazur "Mikołaj Długosz. Rekonstrukcja"

fot.Cezary Ciszewski

Adam Mazur

Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie

Mikołaj Długosz. Rekonstrukcja.

Długosz znów narozrabiał. Tym razem w nowo otwartej siedzibie Krytyki Politycznej – w tak gorącym miejscu jak Nowy Wspaniały Świat – dodał coś od siebie. I od Tomasza Dubiela, z którym pracuje jak mistrz z uczniem, jak stary z młodym. Taką formułę przyjęły Fotoprezentacje wymyślone w ramach Animatorni Towarzystwa Inicjatyw Twórczych ę i taką formułę Długosz z Dubielem zapragnęli zdemolować. Zatem po prośbie i na zamówienie, w kontekście edukacyjnym i politycznym zarazem Długosz z Dubielem powiesili fotograficzny fresk, bo tak chyba wypada nazwać olbrzymich rozmiarów fotografię pod tytułem: Wyprowadzenie kupców z KDT. Rekonstrukcja (2009).

Zanim Mikołaj Długosz (ur. 1975) stał się mistrzem pracującym z uczniem Tomaszem Dubielem (ur.1987) dał się już wcześniej poznać jako swego rodzaju fotograf antropolog, który równie często wykonuje własne zdjęcia, co sięga po materiał znaleziony, w sieci, w archiwum, na pchlim targu. W 2002 roku Długosz zakończył swoją przygodę z legendarną Państwową Wyższą Szkołę Filmu, Telewizji i Teatru w Łodzi i rozpoczął pracę zawodową. Na początku działał jako fotoedytor i fotograf portrecista: robił zdjęcia m.in. dla kultowych dziś pism z epoki jak „City Magazine”, „Fluid”, czy „Notes na 6 Tygodni”. Zlecał materiały i przede wszystkim sam fotografował, i to dosłownie wszystkich – od taksówkarzy po celebrytów. Długosz próbował swoich sił również jako fotograf mody, architektury i martwej natury, incydentalnie zdarzały mu się zdjęcia w typie fotoreporterskim. Jednak dopiero autorskie projekty zyskały mu uznanie krytyki artystycznej i szerokiej publiczności. W 2004 roku wraz z Martą Pruską i Radkiem Polakiem przygotował kuratorowany przez Joannę Warszę projekt Polska Diary, rodzaj fotograficznej panoramy, składającej się z rzeki obrazów dokumentujących polski krajobraz epoki transformacji. Od socjalizmu do kapitalizmu i z powrotem na prawie dwóch tysiącach zdjęć puszczanych w trakcie dwóch specjalnych „foto-koncertów”, na żywo z muzyką efemerycznego zespołu Laktop (czyli zespół Baba z supportem). W materiałach prasowych Novej Polski towarzyszących pokazom w Lille i w Centre Pompidou w Paryżu napisano, że „młodzi artyści nie zajmują jednoznacznego stanowiska, daleka jest im postawa społecznego zaangażowania, rejestrują jednak zmiany w świadomości oraz stylu życia trzydziestoletnich rówieśników. Akcja rozgrywa się między luźnymi balangami stołecznej bohemy a biedą i tandetą odległej prowincji. Przez niedorobioną polską nowoczesność przebijają intymistyczne portrety i autoportrety”.

Nawet jeśli Polska Diary gubiło w ilości fotografii podmiotowość autorów tak różnych jak Długosz, Polak i Pruska, to jest ważne dla zrozumienia sztuki Długosza, który już w tym wczesnym projekcie objawiał się właśnie jako kronikarz piszący swój szczególny dziennik epoki widzianej oczami przedstawiciela generacji przełomu ustrojowego. Wkrótce po Polska Diary Długosz zainteresował się fotografią znalezioną, którą zaczął anektować na potrzeby własnych projektów. Z pewnością w rozwoju wrażliwości pomogła mu praktyka fotoedytorska („City Magazine”). Radykalna rekontekstualizacja fotografii znalezionych w Internecie miała po raz pierwszy miejsce w 2005 roku na wystawie Orzeszki w warszawskiej galerii ZOO prowadzonej przez Monikę Zawadzką.

Ponad pół tysiąca zdjęć ściągniętych z aukcji internetowych ukazywało polską rzeczywistość od podszewki. Do tego pomysłu, już w bardziej zinstytucjonalizowanej, lepiej przygotowanej i przemyślanej formie Długosz miał powrócić w 2007 roku przygotowując wystawę i album Real Foto. Tymczasem, zanim do tego doszło artysta zainteresował się pocztówkami z lat 70. i 80., czyli pochodzącymi z okresu PRL-u epoki Gierka i Jaruzelskiego. W prezentowanym po raz pierwszy w Yours Gallery projekcie Pogoda ładna, że aż żal wyjeżdżać (2006), Długosz podjął się przepracowania propagandowego wizerunku PRL i przywrócenia pamięci o latach dzieciństwa i wczesnej młodości swoich równolatków. W tym sensie Pogoda ładna to archeologia stosowana PRL, odgrzebywanie średnich, złych i dziwnych pocztówek wykonanych jako „chałtury” przez dziś w znakomitej większości zapomnianych fotografów. Chłodne spojrzenie na przeszłość miesza się tu z urokliwą „nudną” estetyką, która daje projektowi specyficznie nostalgiczny sznyt.

W porównaniu z poprzednimi projektami Real Foto (2007-8) to już był prawdziwy hit. Starannie wybrane z serwisu aukcyjnego Allegro fotografie pokazywane były jak Polska długa i szeroka: premiera odbyła się na Biennale Fotografii w Poznaniu (2007), później wystawa indywidualna w krakowskim Bunkrze Sztuki (2008), osobna prezentacja na Efekcie czerwonych oczu (2008), czy ekspozycja razem z klasykiem i mistrzem Długosza Jerzym Lewczyńskim (autorem koncepcji „archeologii fotografii”) w bytomskiej Kronice (2008). Długosz konsekwentną pracą doprowadził do konsekracji gatunku fotografii niedostrzeganego przez krytykę i przezroczystego dla odbiorców, a dzięki kolejnym ekspozycjom Real Foto stał się sam artystą w pełni docenionym. Sukces Real Foto tkwił w autentyczności fotografii stosowanej przez amatorów na co dzień. Życie w Polsce łapane było tu na gorącym uczynku, bez żadnego zapośredniczenia w teorii czy profesjonalnej praktyce. Real Foto to surowy materiał, który może inspirować antropologów, socjologów, medioznawców, specjalistów od marketingu, jak i bywalców galerii sztuki współczesnej, wysmakowanych estetów.

W 2008 roku na wystawie Efekt czerwonych oczu. Polska fotografia XXI-wieku Długosz pokazał książkę o tytule nawiązującym bezpośrednio do anglosaskiego magazynu lajfstajlowego We Are Different. Niewielkie rozmiary publikacji były odwrotnie proporcjonalne do wrażenia jakie zawartość tejże publikacji wywarła na polskich ekspertach od mody (począwszy od fotografów, stylistów, aż po redaktorów artystycznych magazynów dla kobiet). We Are Different było autorskim zestawieniem fotografii publikowanych na łamach zachodnich magazynów o modzie z ich polskimi odpowiednikami. Zależność, delikatnie rzecz ujmując, była uderzająca. Kopiowanie pomysłów, kompozycji, ujęć, rozwiązań technicznych, o stylu sesji mody już nie wspominając jest nagminną praktyką w dość prowincjonalnym świecie mody polskiej, którego bezlitosnym krytykiem okazał się właśnie Mikołaj Długosz.

Jednocześnie tę krytykę odnieść można do samego autora, który w tym systemie – na dobre i na złe – się porusza. Długosz przecież nie dba o aurę dzieła sztuki, o oryginalność, autentyczność i inne tym podobne przebrzmiałe kategorie.

Jego taktyką jest kreatywne kłusownictwo. Jest „polskim Martinem Parrem” jak ironicznie mówią kuluarowi komentatorzy. Jest artystą postmodernistą, dzieckiem swojej epoki, fanem pastiszu, uczestnikiem kultury remiksu, wyznawcą Internetu, twórcą komercyjnego spektaklu i mistrzem cyfrowej fotografii.

Zupełnie inny charakter niż W.A.D. miał przygotowany przez artystę na wystawę Nieodkryte/Niewypowiedziane (Nowy Teatr, 25.05-14.06.2009, kurator Agnieszka Sural) projekt wyklejenia fototapetą jednego z pomieszczeń zaadaptowanych na potrzeby wystawy. Tapeta, którą Długosza starannie oblepił wszystkie ściany pomieszczenia przedstawiała ten sam pokój 1:1. Tautologia w historii polskiej fotografii pojawiała się już wcześniej – warto przypomnieć choćby legendarne serie fotografii Zbigniewa Dłubaka – ale Długosz nadaje jej inną skalę. Tapeta w pokoju wyprzedza jego plany „przykrycia” fotografiami całych budynków. Ta fascynacja fotograficzną reprezentacją, która niczym mapa u Borgesa przykrywa coraz szczelniej rzeczywistość kojarzy się z działaniami komercyjnymi Długosza, który fotograficzne mapy satelitarne zamienia w podkładki, ceraty i inne gadżety do użytku domowego.

W fotografii polskiej Długosz wybrał sobie do działania obszar dość zaskakujący dla postronnego obserwatora. Autor Real Foto płynnie porusza się pomiędzy skrajnościami wydawałoby się nie do połączenia: fotografią komercyjną (zarówno pracując dla magazynów ilustrowanych jak i produkując rozliczne gadżety na własną rękę), jak i eksperymentami nawiązującymi do spuścizny konceptualizmu (zdjęcia znalezione, eksperymenty z percepcją rzeczywistości). Te dwa bieguny jego zainteresowań zbliżają się do siebie w 1994, jednym z ostatnich projektów przygotowanych na wystawę Schizma. Sztuka polska lat 90. (10.10-23.11.2009, CSW Zamek Ujazdowski, Warszawa). Jeśli Pogoda ładna przywoływała powidoki z dzieciństwa spędzonego w osiedlowej piaskownicy, to 1994 chronologicznie rzecz ujmując dotyka młodości artysty.

Epoka transformacji definiowana przez turbokapitalistyczne przyspieszenie Planu Balcerowicza karmiła się kontrastami i napięciami typowymi dla czasów burzy i naporu. Marzenia o towarach i konsumpcji były na wyciągnięcie ręki, tak jak rzeczy dostępne po okazyjnej cenie i w dużej ilości w sieci hipermarketów Makro Cash&Carry. Właśnie z gazetek tejże sieci pochodzą uratowane od zniszczenia przez Mikołaja Długosza fotografie „pakszotowe” tworzone na potrzeby gazetek promocyjnych. Abstrakcyjne, chłodne tło nadaje ponadczasowy wymiar sprzedawanym rzeczom, które na zdjęciach powiększonych i eksponowanych w galerii przez Długosza urastają do rangi fetyszy. Te minimalistyczne zdjęcia zapewne można porównywać z Proustowską magdalenką, tyle że to wciąż tylko i aż banalne towary: od podpasek higienicznych, sprzętu RTV/AGD po napoje gazowane i batoniki. W tym sensie 1994 (nieprzypadkowo dekada po symbolicznym Orwellu) to projekt współczesnej dekonstrukcji marketingu kapitalistycznego, ilustracja czegoś, co gazetowi utyskiwacze nazywają „urynkowieniem życia wewnętrznego”.

Jednocześnie trudno do końca określić czy Długosz jest „za”, czy „przeciw”, czy zachwyca się, czy potępia.

Postawa niezaangażowanego obserwatora rzeczywistości ujawnia się również w pracy Długosza (wraz z Tomaszem Dubielem)zatytułowanej Wyprowadzeniu kupców z KDT. Rekonstrukcja.

Nie wiemy do końca „o co w tym wszystkim chodzi” – czy to żart? Czy na poważnie? Czy to tania inscenizacja? Czy fotoreportaż z miejsca akcji? Czy artyści są za kupcami, czy też wspierają władzę egzekwującą prawo? Fotografia Długosza/Dubiela przypomina malarstwo XIX-wieczne niezwykle zainteresowane mniej lub bardziej istotnymi wydarzeniami historycznymi, które odczytane współcześnie mogą okazać się istotną tu i teraz parabolą. Zatem mamy do czynienia z rekonstrukcją wydarzenia historycznego o nie do końca jasnym przesłaniu. Ale może okazać się, że podobnie jak w wypadku dawnego malarstwa to przesłanie jest ukryte i wymaga chwili skupienia i dobrej woli by je odczytać. O co zatem mogło chodzić Długoszowi/Dubielowi? „Reenactment” wydarzenia, którego obaj doświadczyli z pozycji właśnie niezaangażowanych obserwatorów wpisać można w porządek spektaklu medialnego z udziałem czołowych polityków miejskich, ale także punktu zwrotnego markującego koniec epoki nie tylko bazaru (w jego końcowej formie słynnych blaszaków).

Dziki, nieokiełznany, oddolny jak prywatna inicjatywa kapitalizm epoki transformacji, który dosłownie narodził się na Placu Defilad, w cieniu PRL symbolizowanego przez Pałac Kultury i Nauki im. Józefa Stalina jest rugowany z centrum na margines. W jego miejsce nadchodzi nowy porządek reprezentowany, co ciekawe, nie tyle przez korporacyjny system globalnej gospodarki kapitalistycznej – to pewnie kupcy by jeszcze zrozumieli – co przez powstające w bólach Muzeum Sztuki Nowoczesnej. Dzięki temu zabiegowi usunięcia kupców z pewnością centrum stanie się bardziej reprezentatywne, kulturalne, bardziej europejskie, czy jak wolą niektórzy „cywilizowane”. Ekonomiczna tandeta i dorobkiewiczowstwo rodem z szarej strefy ustępuje przed majestatem prawa i porządkiem władzy, także tej symbolicznej, dla której elit muzea przecież się buduje.

Gentryfikacja miasta postępuje i widać to pośrednio na zdjęciu Długosza/Dubiela. Wyprowadzenie kupców – piękny eufemizm, a do tego jak biblijnie brzmi! – czytać można zatem jako alegorię walki klas, ale w raczej wydaniu farsowym (Agnieszka Kowalska pisze w „Gazecie Stołecznej” o „kabarecie”). W interesie niewidocznych liberalnych elit występują wynajęci ochroniarze, drobni kupcy wspierani przez chuliganów to element proletariacki przemieszany z lumpenproletariackim. Walka kupców jest przegrana, to wiemy. Ale przegrana jest nie tylko w sensie dosłownym. Co gorsza, to porażka symboliczna, gdyż nie wolność, lecz chęć zysku wiedzie dziś lud na barykady, zdają się mówić artyści instalując doraźnie w Krytyce Politycznej swego rodzaju memento dla przyszłych rewolucjonistów.

Z pewnością komunikat odpowiada estetyce epoki w jakiej żyjemy, i to również różni nasz czas od nieco bardziej, jak się dziś wydaje, heroicznego XIX-wieku. Ostatecznie, to tylko tania, choć dość duża fotografia, która zaledwie przywdziewa kostium malarstwa historycznego. Spektakl odegrany na planie fotografii razi sztucznością, dekoracja zdaje się rozłazić na oczach. To daje widzowi dystans i wprowadza w ramy dzieła sztuki element krytyczny, polityczny właściwie. Z tą różnicą, że nie jest to polityczność Demokracji Artura Żmijewskiego.

Spektakl Długosza/Dubiela to nie dokumentacja wideo. Wyprowadzenie kupców ma w sobie więcej teatru. Mniej patosu niż u Brechta, ale efekt obcości zbliżony. Można się pośmiać, ale potem coś jeszcze trzeba by zrobić, coś pomyśleć, zdziałać, dopić kawę w Nowym Wspaniałym Świecie i co dalej?

"Sztuka na blachę" - Elżbieta Anna Sekuła z Ośrodka Badań Przestrzeni Publicznej o wystawie Mikołaja Długosza i Tomasza Dubiela

2010-01-13T01:19:00.000-08:00

fot.Bartek Ryży

Elżbieta Anna Sekuła

Ośrodek Badań Przestrzeni Publicznej

Sztuka na blachę

W końcu minionego roku w Nowym Wspaniałym Świecie miała miejsce akcja artystyczna, stanowiąca rodzaj komentarza do finałowego epizodu wieloletniej wojny reprezentantów stołecznego handlu z władzami Warszawy. „Wyprowadzenie kupców z KDT. Rekonstrukcja” – fotografia autorstwa Mikołaja Długosza i Tomasz Dubiela – to element większego projektu, którego twórcami są członkowie Towarzystwa Inicjatyw Twórczych „ę”. Pomysł przedstawiają na swej stronie następująco:

Idea spotkań opiera się na relacji doświadczony fotograf – początkujący fotograf. Chcemy doprowadzić dwóch twórców do spotkania i podjęcia wyzwania stworzenia wspólnej wystawy. Według nas to najlepszy sposób przekazywania wiedzy. Spotkania są zaproszeniem do partnerskiego dialogu, zadawania pytań, dzielenia się refleksjami i przemyśleniami. Chcemy pokazywać fotografię społecznie zaangażowaną, dokumentalną, która cały czas pozostaje na wysokim poziomie artystycznym. Fotografię, która stawia przed odbiorcą istotne pytania (www.fotoprezentacje-animatornia.blogspot.com).

Partnerem projektu Fotoprezentacje jest „Krytyka Polityczna”. Do tej pory w Nowym Wspaniałym Świecie wystawiono prace dwóch zespołów pracujących w oparciu o wskazane wyżej zasady. Na początku grudnia zaprezentowane zostało wspólne zdjęcie Długosza i Dubiela, które zainspirowało mnie do podzielenia się z Czytelnikami paroma spostrzeżeniami.

W sytuacji, w której powinnam zapewne dokonać wyboru między mówieniem o konkretnej fotografii, o całym projekcie artystycznym przygotowanym w ramach Fotoprezentacji lub o niewątpliwie intrygującym z socjologicznego i kulturoznawczego punktu widzenia wyprowadzeniu kupców z hali KDT, wybieram ..mówienie o przestrzeni publicznej. Przestrzeni publicznej rozumianej bardzo szeroko – także jako przestrzeń dyskursu. Ujmowanej nie tylko jako fizyczny fragment metropolii, lecz również jako miejsce generowania, dojrzewania i rozwiązywania ważkich problemów społecznych. Nie można w tej rozmowie pominąć też roli artystów i animatorów kultury w mieście oraz w inspirowaniu dyskusji o kształcie i znaczeniu przestrzeni publicznej.

Przypadek KDT pokazuje, jakie wydarzenia są dzisiaj w przestrzeni metropolii istotne i jakie uzyskują w niej rangę potencjalnych obiektów artystycznych. To po pierwsze. Po drugie, niewątpliwie cała akcja mówi również coś o funkcji, jaką w mieście chcą pełnić (i po części tak się dzieje) organizacje społeczne. Po trzecie wreszcie, można tutaj pokusić się również o pytanie dotyczące obowiązków władz miasta wobec różnych podmiotów rozgrywających swoje interesy w przestrzeni Warszawy. Zatem grudniowa prezentacja w Nowym Wspaniałym Świecie stanowi komentarz zarówno do sposobu funkcjonowania współczesnej sztuki, jak i do kondycji naszej metropolii.

Jest wiele wymiarów tego wydarzenia. Artystyczny, rzecz jasna, wysuwa się na plan pierwszy. Ale nie można pominąć także wydźwięku społecznego „..Rekonstrukcji”, bo sztuka wkracza w tym wypadku na pole zajmowane tradycyjnie przez socjologów, kulturoznawców, psychologów etc., o politykach i dziennikarzach nie wspominając. Sprawa KDT jako taka może stanowić także exemplum przewlekłej niemocy i braku wizji włodarzy Warszawy. Ale – w ostatecznym rozrachunku – przykład ich skuteczności w „uprzątaniu przedpola”. Wernisaż w Nowym Wspaniałym Świecie stanowi końcowy akcent wieloletniej wojny o przestrzeń. Dodam – o kluczowy, spektakularny i bardzo drogi kawałek przestrzeni publicznej w ścisłym centrum stolicy. Możliwych aspektów analizowania tego problemu jest niewątpliwie więcej – staram się zwrócić uwagę na te, które wydają mi się szczególnie istotne.

Rozmowa na ten temat prowadzona powinna być na wielu płaszczyznach, a jej konstrukcję określić można mianem pudełkowej. W miarę pogłębiania problemu poziom uogólnienia i abstrahowania od przestrzeni fizycznej na korzyść symbolicznej jej reprezentacji wzrasta. Możemy zatem rozpatrywać pracę Mikołaja Długosza i Tomasza Dubiela po prostu jako wielkoformatową fotografię fragmentu miejskiej rzeczywistości (a w zasadzie jej odtworzenia). Dalej możemy przeanalizować ideę Fotoprezentacji jako taką i kolejno pomysł na stworzenie miejsca na kulturalnej mapie Warszawy, którym ma być Nowy Wspaniały Świat. Zdjęcie może być też inspiracją do dyskusji o sprawie hali i zagospodarowaniu placu Defilad. Ostatecznie pozwala poruszać się również na poziomie debaty na temat polityki miasta wobec przestrzeni publicznej metropolii i roli sztuki w jej komentowaniu. Jedna fotografia i tak wiele wątków do dyskusji.

Tutaj dotykamy ważnej, nierzadko obserwowanej we współczesnej kulturze zależności pomiędzy sztuką a problematyką społeczną. Czy artyści próbują (z rozmaitym skutkiem) pełnić rolę, z której miasto się nie wywiązuje? Może chcą poczuć się demiurgami metropolii późnej nowoczesności – poprzemysłowej, skomunikowanej wirtualnie i generującej trendy w kulturze zony? Mają ambicję stać się krytycznymi komentatorami starej i twórcami nowej estetyki jej przestrzeni publicznej? To jedna z możliwych interpretacji – zarówno w odniesieniu do całego projektu Fotoprezentacje, jak też konkretnej pracy Długosza i Dubiela.

Można jednak spojrzeć na to zjawisko w inny sposób. Tradycyjne, intelektualne narzędzia „obróbki miasta”, podobnie jak polityczne instrumenty wywierania nacisku wyczerpały się i teraz to artyści przejmują symboliczną władzę opisywania i objaśniania świata społecznego, korzystając z uprzywilejowanego w hierarchii obywateli statusu w dyskusji o najważniejszych problemach metropolii. Innym tego przykładem może być ironiczna propozycja stworzenia jeziora w miejsce Pałacu Kultury i Nauki – reakcja zniecierpliwionego twórcy na niekończące się dyskusje o przebudowie centrum Warszawy. Głos, warto dodać, całkowicie nie zrozumiany, „wessany i przeżuty przez system” – ważny element konstruktywnej krytyki potraktowany został jako kolejna oferta w symbolicznym przetargu.

Z drugiej strony – i może to jest w wypadku „..Rekonstrukcji” bliższe prawdy – artyści rejestrują w swych dziełach proces ogarniający całość kultury w późnej nowoczesności. Mam na myśli „powszechną estetyzację wszystkiego”. Także każdy problem czy fenomen społeczny staje się potencjalnym jej obiektem. Specyficzne spojrzenie pary fotografów na lipcowe zdarzenia na placu Defilad dobrze się w taką interpretację wpisuje.

Nie należy jednak pomijać również statusu tego projektu jako elementu szerszej dyskusji, w której przewijają się wątki artystyczne, estetyczne, moralne, ekonomiczne, polityczne i wiele innych. Jej platformą jest przed wszystkim internet. Prześledziłam sieciowe debaty, w których pojawiają się zarówno głosy poparcia, jak i zarzuty wobec artystów. Te ostatnie dotyczą taniego populizmu, komercyjnego nastawienia twórców, unurzania sztuki w mrocznej studni władzy, braku szacunku dla cierpienia jednostek i grup wykluczanych stopniowo ze sfery publicznej etc. Niektóre brzmią humorystycznie (w niezamierzony chyba sposób), nad innymi być może warto się zastanowić. Projekt Mikołaja Długosza i Tomasza Dubiela pokazuje bezsprzecznie jedno – żyjemy w świecie metakultury, która do każdego głęboko społecznego doświadczenia dopisuje piętrowe komentarze. A z drugiej strony widać na przykładzie tej realizacji, jak dalece sztukę inspirują dzisiaj zdarzenia świata społecznego, jak bardzo naszą codzienność opowiadać chcemy językiem przez długi czas zarezerwowanym dla bardziej wzniosłej rzeczywistości. Związki pomiędzy socjologią a twórczością artystyczną ujawniają jeszcze jedno pole triumfu kultury popularnej i niemożność oddzielenia jej dzisiaj od tak zwanej wysokiej.

Skoro mowa o patosie, wśród komentarzy na temat „..Rekonstrukcji” można znaleźć i takie, jak słowa Tomasz Maćkowiaka, przywołane przez Agnieszkę Kowalską:

„Brawo. Proponuję kolejne jajcarskie performance o tytułach np. 'masowe zwolnienia w kopalniach na Śląsku' albo 'likwidacja pomorskich stoczni', ew. 'Kartofle na bezrobociu czyli jak zlikwidowano PGRy'. Ubaw po pachy.”

Ja jeszcze nie zdążyłam opowiedzieć o projekcie na naszym redakcyjnym kolegium – pisze dalej dziennikarka – a już dwóch redaktorów rwało się do pisania komentarzy, w podobnym duchu. Widziałam dziś tę fotografię i nie ma o co drzeć szat. To tak, jakby artystów Łodzi Kaliskiej z pełną powagą oskarżać o szarganie narodowych symboli czy jaja z naszej historii. (http://zrobtowwawie.blox.pl/2009/12/Kabaret-kupcow-z-KDT.html)

W Polsce rzeczywiście mamy nadal problem z „szarganiem świętości” przez artystów (niekiedy dosłownym, bo odnoszącym się do niekwestionowanej sfery sacrum), ale wydaje się, że komentarz Maćkowiaka nie jest szczególnie trafny – mimo wszystko między sytuacją górnośląskich górników czy pracowników PGR ze ściany wschodniej a sytuacją kupców z KDT istnieje pewna, wcale nie tak znów subtelna, różnica. I sądzę, że każdy potrafi sobie bez trudu odpowiedzieć na pytanie, na czym ona polega. Poza tym, oglądając zdjęcie Długosza i Dubiela nie odnoszę wrażenia, że stanowi ono próbę upokorzenia czy wyszydzenia handlarzy – w zasadzie nie niesie żadnej manifestowanej jawnie interpretacji społecznych stanowisk autorów, a ich zaangażowanie „polityczne” ogranicza się do aktu podjęcia tematu jako takiego. Przedstawiciele obu spierających się stron prędzej mogliby zarzucić tej pracy zbytnią neutralność niż stronniczość. Ja takiego zarzutu nie wysuwam, bo nie uważam, że sztuka musi komentować rzeczywistość w sposób jednoznaczny – mamy w sferze publicznej dostatecznie wiele innych, szeroko dostępnych, narzędzi schematyzacji oraz standaryzowania gustów oraz postaw.

Warto przywołać tu motywacje wskazywane przez samych twórców:

Długosz: To było niezwykle fotogeniczne wydarzenie. (...) Gdyby zdjąć z tego dramatyzm i powagę, to oni zrobili tam wtedy kabaret, przedstawienie, wydarzenie medialne. Kupcy przebrali się w swoje kamizelki, stworzyli dekoracje, wzięli rekwizyty i zrobili show.

Dubiel: Rekonstruujemy to wydarzenie, bo i na mnie i na Długoszu zrobiło ogromne wrażenie. Pamiętam, że przejeżdżałem Marszałkowską i byłem mocno zaskoczony tym, co widzę. W centrum miasta zupełny paraliż. Walki kibiców są normą i mamy je na co dzień, ale walki kupców to coś wyjątkowego. Chcieliśmy, żeby nasza rekonstrukcja podobnie, jak temat, który podejmuje, była trudna do jednoznacznego opisania. Jej stylistyka zadaje kłam zapamiętanym wydarzeniom, odwraca rzeczywistość.

(http://warszawa.gazeta.pl/warszawa/1,34889,7333650,Rekonstrukcja_historyczna__wyprowadzenie_kupcow_z.html)

Rodzi to pytanie o teatralność dzisiejszej sceny społecznej, o jej medializację, o to, w jakim stopniu miejska polityka staje się nie tylko spektaklem, ale wręcz show. W wypowiedziach obu artystów zwraca uwagę mocno wybity wątek kabaretowy, mówią o wydarzeniach na placu Defilad w kategoriach inspirującej groteski. To kolejny przyczynek do rozmowy o stanie kultury późnonowoczesnej w ogóle.

Zaskakuje nieco słaby rezonans „..Rekonstrukcji”. Wydawać by się mogło, że temat jest gorący, środowisko – głodne nieposkromionych, wolnych relacji między sztuką a problematyką społeczną, a ingerencje artystów w tkankę miast są niebagatelne ilościowo i jakościowo. Dlatego trudno oprzeć się wrażeniu, że sama dyskusja po realizacji i prezentacji projektu Długosza i Dubiela wygląda raczej skromnie. W internecie wyskakuje niewiele stron, odnoszących się do tych zdarzeń, a rozmowy na nich są albo krótkie, albo szybko zbaczają z zasadniczego tematu i zaczynają traktować o problemie obecności/nieobecności kupców z KDT na Placu Defilad. Wydaje się, że polskie społeczeństwo, w każdym razie jego część (mieszkańcy Warszawy? internetowa publiczność metropolitalnego spektaklu?), nie dojrzało jeszcze do recepcji i używania sztuki jako narzędzia w społecznej debacie o celach i wartościach. „Rekonstrukcja” pokazuje więc siłę współczesnej sztuki jako dziedziny kultury angażującej się w namacalne zdarzenia świata społecznego, a zarazem jej słabość jako działalności nie znajdującej w zasadzie zrozumienia ani szerszego oddźwięku.

Oprócz kupców, artystów, władz miasta, twórców i partnerów projektu oraz mieszkańców (reprezentowanych głównie w sieci) pojawia się jeszcze jeden aktor. Kolejnym graczem wkraczającym na warszawską scenę jest Nowy Wspaniały Świat, który przebojem próbuje zbudować sobie od początku silną pozycję w dyskursie o stołecznej przestrzeni. Zapoczątkowanie cyklu spotkań odnoszących się do problemów kulturowo-przestrzennych miasta czyni z tej nowej inicjatywy społecznej miejsce, które z pewnością będzie chciało uczestniczyć w publicznej debacie o Warszawie i szerzej – o kulturze metropolitalnej dzisiaj. Czy Nowy Wspaniały Świat podjętemu dobrowolnie wyzwaniu sprosta, pokaże zapewne najbliższy czas, ponieważ cykl będzie miał swoją kontynuację. Będziemy wówczas mogli też przekonać się, czy sztuka na blachę okaże się również sztuką na medal.

"RAZEM" - wystawa Uli Klimek i Adama Lacha już otwarta

2009-12-26T00:17:00.000-08:00

Zapraszamy na wystawę zdjęć i fotokasta Uli Klimek i Adama Lacha do klubokawiarni Chłodna 25. Wystawę można oglądać codziennie w godzinach otwarcia kawiarni do 10 stycznia 2010.

R A Z E M

2009-12-22T02:54:00.000-08:00

Zapraszamy na wystawę zdjęć i fotokasta Uli Klimek i Adama Lacha do klubokawiarni Chłodna 25.
Wystawę można oglądać codziennie w godzinach otwarcia kawiarni do 10 stycznia 2010.

Untitled from dziadkowie on Vimeo.

"RAZEM" - wystawa Uli Klimek i Adama Lacha na Chłodnej 25

2009-12-17T07:50:00.000-08:00

Już w najbliższy wtorek 22 grudnia o godzinie 19:00 zapraszamy na wystawę w ramach drugiej odsłony Fotoprezentacji.

Tym razem pokażemy efekt współpracy Uli Klimek oraz fotoreportera Adama Lacha.

Wystawa pt.RAZEM to seria zdjęć oraz fotokast ukazujące codzienne życie dziadków Uli
fotografowane przez nią w trakcie wizyt w ich domu.

Na podstawie zdjęć Adam Lach stworzył fotokast - multimedialną formę fotoreportażu wzbogaconą o ścieżkę dźwiękową.

Wystawę będzie można oglądać codziennie w Klubokawiarni 'Chłodna 25' w Warszawie.

Organizator: Towarzystwo Inicjatyw Twórczych "ę".

Zadanie zostało zrealizowane dzięki wsparciu finansowemu Miasta Stołecznego Warszawy.

Partner: Klubokawiarnia Chłodna 25

www.animatornia.e.org.pl

'Wyprowadzenie kupców z KDT' w mediach

2009-12-09T23:45:00.000-08:00

Zapraszamy do oglądania Mikołaja Długosza i Tomasza Dubiela - "Wyprowadzenie Kupców z KDT" od 04 grudnia 2009 roku do końca lutego 2010 w Centrum Kultury "Nowy Wspaniały Świat".

Polecamy teksty Agnieszki Kowalskiej (Zrób to w Warszawie!, Gazeta Wyborcza) i Anny Brzezińskiej (Rzeczpospolita) zapowiadający wystawę zrealizowaną w ramach Fotoprezentacji Animatorni.

Więcej komentarzy na blogu Jasia Kapeli oraz TVN Warszawa.

www.animatornia.e.org.pl

Organizator: Towarzystwo Inicjatyw Twórczych "ę".

Zadanie zostało zrealizowane dzięki wsparciu finansowemu Miasta Stołecznego Warszawy.

Partner: Krytyka Polityczna, Studio Tęcza, Stars Impresariat, Vertihor

Rekonstrukcja/Dekonstrukcja

2009-12-04T00:35:00.000-08:00

Twórca czy współtwórca? Dwóch autorów. Jedna fotografia. Mikołaj Długosz i Tomasz Dubiel eksperymentują w pierwszej odsłonie Fotoprezentacji.

Towarzystwo Inicjatyw Twórczych ‘ę’ zaprosiło Mikołaja Długosza do udziału
w projekcie uruchomionym w ramach Animatorni, w którym miał zaprezentować fotografię społecznie zaangażowaną i poruszać tematy związane z Warszawą.

Artysta dostał wolność realizacyjną i jednocześnie trudne zadanie przygotowania wystawy wspólnie z młodym fotografem Tomaszem Dubielem.

Idea Fotoprezentacji opiera się na relacji doświadczony fotograf początkujący
fotograf. - Według nas to najlepszy sposób przekazywania wiedzy. Spotkania są zaproszeniem do partnerskiego dialogu, zadawania pytań, dzielenia się refleksjami i przemyśleniami - tłumaczy Zuza Sikorska z ę. - Wymyśliliśmy Fotoprezentacje, bo chcieliśmy dać szansę młodym. Wiemy, że spotkania dwóch twórczych osobowości to świetny pomysł na zapładnianie wyobraźni. Każdy z nas marzył kiedyś o możliwości partnerskiej współpracy z uznanym artystą - dodaje Paulina Capała.

Realizację (wielkoformatową fotografię) duetu Długosz/Dubiel od 4 grudnia można oglądać w Centrum Kultury "Nowy Wspaniały Świat". Twórcy zdecydowali, że zajmą się wydarzeniami
towarzyszącymi wyprowadzeniu kupców z KDT.

Po wielu godzinach rozmów postanowili zrobić jedno ujęcie. Ta decyzja z jednej strony wymogła zgodę na pewnego rodzaju kompromis, a z drugiej strony wygenerowała sytuację nieustającej dyskusji - tłumaczy Paulina.

- Rekonstruujemy to wydarzenie, bo zrobiło ono na nas ogromne wrażenie. Pamiętam, że jechałem tramwajem i nie mogłem uwierzyć w to co widzę. W centrum miasta totalny paraliż. Niespodziewany stan oblężenia - wspomina Tomek Dubiel.

Fotografię wykonali w studio. Zbudowali scenografię. Odtworzyli charakterystyczny dla przedstawień funkcjonujących w prasie motyw barykady. Stworzyli postaci naśladujące bohaterów tamtych wydarzeń.

Wyprowadzenie Kupców z KDT działa na zasadzie rewersu. Stawia odbiorcę w niewygodnej sytuacji. Zadaje pytanie zarówno o istotę fotografii, jak i znaczenie odtworzenia tej konkretnej sytuacji.

- Chcieliśmy, żeby nasza rekonstrukcja podobnie, jak temat który podejmuje była trudna do jednoznacznego opisania. Chciałem, żeby jednym z ochroniarzy przedstawionych na fotografii był
Mikołaj. Fotografia jest wieloznaczna, tak jak to, co wydarzyło się naprawdę - opowiada Tomasz.

Praca Dubiela i Długosza może być odczytana jako pytanie o znaczenie rekonstrukcji/inscenizacji historycznych jako takich (Bitwa pod Grunwaldem, Powstanie Warszawskie); zdradza jednocześnie wspólne dla obydwóch fotografujących przekonanie o tym, że w fotografii już wszystko
było, że wszystko jest powtórzeniem, odwzorowaniem, odtworzeniem.

Fotoprezentacje pierwsza odsłona

2009-12-03T05:23:00.001-08:00

Polecamy teksty Agnieszki Kowalskiej (Zrób to w Warszawie!, Gazeta Wyborcza) i Anny Brzezińskiej (Rzeczpospolita) zapowiadający wystawę Mikołaja Długosza i Tomasza Dubiela zrealizowaną w ramach Fotoprezentacji Animatrni - "Wyprowadzenie kupców z KDT".

Więcej komentarzy na blogu Jasia Kapeli oraz TVN Warszawa.

Wernisaż w piątek 04 grudnia 2009 roku o g. 19.00 Centrum Kultury Nowy Wspaniały Świat.

Wyprowadzenie kupców z KDT.Rekonstrukcja.

2009-11-30T11:39:00.000-08:00

Zdjęcia z sesji fotograficznej Mikołaja Długosza i Tomasza Dubiela.

Otwarcie instalacji już w najbliższy piątek w Nowym Wspaniałym Świecie.

stylizacja: Julia Sokolnicka,

Małgosia Wesołowska, Paulina Sieniarska

charakteryzacja: Anka Kołyga, Ania Morowiec

scenografia: Sebastian Popławski (MTS), Michał Sznapp

fotosy: Ula Klimek

partnerzy Fotoprezentacji: Krytyka Polityczna, Studio Tęcza, Vertihor, Stars Impresariat, Militaria.pl

Pierwsza odsłona Fotoprezentacji

2009-11-27T09:38:00.000-08:00

Wyniki rekrutacji do drugiej odsłony Fotoporezentacji

2009-11-09T04:50:00.000-08:00

Znamy wyniki rekrutacji do kolejnej odsłony Fotoprezentacji.
Zgłoszeń było wiele a poziom wysoki.

Adam Lach wybrał Ulę Klimek młodą fotografkę i operatorkę z Warszawy.
Ula wraz z Adamem będą pracować nad wspólną wystawą, którą będzie można oglądać w drugiej połowie grudnia w ' Nowym Wspaniałym Świecie' prowadzonym przez Krytykę Polityczną.

Chcielibyśmy wyróżnić kilka osób, których prace także zwróciły naszą szczególną uwagę:

Są to:

Bartłomiej Ryży

Damian Lemański

Krzysztof Kowalski

Robert Wiącek

Ich zdjęcia opublikujemy na blogu i mocno trzymamy za nich kciuki!

Zdjęcia autorstwa Uli Klimek z cyklu 'Młodość na wsi' oraz 'Rumunia'.

Trwa rekrutacja do grudniowej odsłony Fotoprezentacji!

2009-10-19T02:00:00.000-07:00

Już w listopadzie w ramach Fotoprezentacji wystawa Mikołaja Długosza i Tomasza Dubiela.

W grudniu kolejna odsłona projektu.

Do 05 listopada czekamy na zgłoszenia chętnych do realizacji wystawy we współpracy z Adamem Lachem fotografem, twórcą fotokastów, członkiem i współtwórcą Agencji Napo Images.

Adam Lach urodzony w 1983 roku w Poznaniu. Z wyróżnieniem ukończył Akademie Fotografiki WSF AFA we Wrocławiu. Jest laureatem konkursów fotografii prasowej. Realizował projekty fotograficzne na terenie Mołdawii, Republiki Naddniestrzańskiej, Rumunii i Niemiec. Od 2006r. na stałe związany z tygodnikiem Newsweek Polska. Jeden z czołowych twórców fotokastów, które sam realizuje, montuje i komponuje do nich muzykę.

2009-09-01T10:23:00.000-07:00

z kolekcji Mikołaja Długosza

Już w listopadzie pierwsza wystawa! Mikołaj Długosz razem z młodym fotografem Tomaszem Dubielem pracują nad wspólnym projektem. Czekamy na Wasze portfolia do 31 października. Kolejna wystawa w grudniu!

//WYŚLIJ MAIL//

2009-08-29T08:55:00.000-07:00

Jeśli Twoim sposobem opowiadania o świecie jest fotografia. Chcesz spotkać się z doświadczeniem i energią artystów takich jak min.: Tadeusz Rolke, Mikołaj Długosz, Adam Lach, czy Kobas Laksa. Wyślij do nas swoje portfolio. Skontaktujemy się z wybranymi osobami. E-mail: animatornia@e.org.pl. W temacie napisz: Fotoprezentacje.